تفاوت بینی گوشتی و استخوانی

آناتومی بینی

بینی از سه لایه اصلی تشکیل شده است. ۱) پوشش خارجی که از پوست و لایه عضلانی ظریف درسطح زیرین آن تشکیل شده است. ۲) اسکلت استخوانی-غضروفی. ۳) لایه پوشاننده داخلی که متشکل از مخاط و مختصری نیز پوست است.
اسکلت بینی در بالا استخوانی است و در پایین به غضروف های ظریف نوک بینی ختم می شود. قسمت هایی از پایین بینی از جمله در محدوده سوراخ ها و پره های بینی فاقد غضروف است و صرفا از پوست تشکیل شده است.
 

نقش پوست بینی

هر چه از بالا به پایین می آییم نقش پوست در شکل دادن به بینی بارزتر می گردد. پوست بسته به کیفیتش نسبت به تغییرات جراحی واکنش نشان می دهد. هرچه ضخامت پوست کمتر باشد و پوست انعطاف پذیرتر و جوان تر باشد، تغییرات پر دامنه تري را تحمل می کند و دست جراح را برای ایجاد تغییر در بینی -با تراش استخوان و غضروف- بازتر می سازد. این موضوع بیشتر در قسمت های پایین بینی و نوک بینی صادق است که به علت فرم پیچیده پوست در نواحی مذکور، نتیجه جراحی بستگی به میزان انعطاف پذیری پوست و توانایی پوست در انعکاس تغییرات غضروفی دارد. بینی زمانی گوشتی تلقی میگردد که پوست آن در نواحی پایین تر یعنی نوک و پره ضخیم باشد. برخلاف بینی گوشتی، پوست بینی استخوانی کیفیت بهتری دارد و انعطاف پذیرتر است. عموم مردم گمان می کنند که منظور از بینی استخوانی، بینی قوز دار است. اما همچنانکه ذکر شد تفاوت بینی گوشتی و استخوانی در میزان ضخامت پوست بینی است. بدون توجه به وجود یا عدم قوز، هرچه کیفیت پوست بینی بدتر باشد بینی گوشتی تر تلقی می گردد. اگر بینی علاوه بر یک قوز بزرگ، پوستی ضخیم داشته باشد، گوشتی محسوب می گردد. به عبارت دیگر اگر عمده مشکل بینی مربوط به پوست آن باشد بینی گوشتی تر است و هرچه دفورمیتی بینی کمتر به پوست مربوط باشد و بیشتر مربوط به استراکچر استخوانی-غضروفی باشد، بینی غیر گوشتی و استخوانی تر خوانده می شود.
یک جراح زبردست می تواند تمام اشکالات غضروفی و استخوانی را برطرف کند. اما تفاوت نتیجه عمل جراحی بینی در دو بیماری که توسط یک جراح واحد جراحی شده اند ناشی از کیفیت متفاوت پوست دو بیمار و نیز تفاوت خصوصیات ظاهري سایر اجزا صورت آنهاست.